مرا بخوان...

باور کن نگاهم را،
التماس چشم هایم را،
دوست داشتن و معجزه ی عشق را،
با هر نفس تو را تکرار می کنم ای آشنای غریب لحظه هایم،
کاش می شکستی سکوت صدایت را
تا فریاد ،طوفان عشق را در تو بیدار کند.
مرا بخوان...
ناقوس های خاک خورده ی قلبم را به صدا در بیاور...
دست هایم به سردی یک روز بارانی است...
کجاست شکوه دوست داشتن تو؟
به انتظار غریبانه ام پایان ده...

اعتماد

اعتماد بیش از حد، شما را می کُشد . . .

دانستن

میخواهند تو ندانی و تمام ترسشان از دانستن توست . . .

باورهای هر فردی دریچه ذهن اوست .

یکی جیب به دست و یکی دست به جیب

قدر نان داند آن فقیر که نمی داند چگونه نویسند پنیر

نه آن شیخ غنی که همی در سفر است و همی در عیش و نیش

همی در عجبم از خلقت این روزگار با انصاف

که اینگونه اند این دو :

” یکی جیب به دست و یکی دست به جیب!!!

مطالعه خشاب اندیشه ات را پر میکند...

دستگیری

دست گیری...آنگاه که غرور کسی را له می کنی، آنگاه که کاخ آرزوهای کسی را ویران
می کنی، آنگاه که شمع امید کسی را خاموش می کنی، آنگاه که بنده
ای را نادیده می انگاری ، آنگاه که حتی گوشت را می بندی تا صدای خرد
شدن غرورش را نشنوی، آنگاه که خدا را می بینی و بنده خدا را نادیده می
گیری ، می خواهم بدانم،دستانت را بسوی کدام آسمان دراز می کنی تا
برای خوشبختی خودت دعا کنی؟
بسوی کدام قبله نماز می گزاری که دیگران نگزارده اند؟
طریقت بجز خدمت خلق نیست به تسبیح و سجاده و دلق نیست