1404/03/04

شب بود، مثل یک پارچه‌ی سیاه که روی شهر انداخته باشند، سنگین و خفقان‌آور. توی اتاق کوچکم، روی زمین سرد، نشسته بودم، زانوهایم را بغل کرده بودم و به دیوار مقابل زل زده بودم. دیوار سفید نبود، خاکستری بود، مثل روحم، پر از لکه‌های رطوبت که انگار اشک‌های خشک‌شده‌ی سال‌ها بودند. ساعت دیواری از کار افتاده بود، عقربه‌هایش روی دوازده گیر کرده بودند، انگار زمان هم از این اتاق خسته شده بود و جا مانده بود. یک لیوان چای سرد روی میز بود، لبه‌اش لب‌پریده، مثل خودم، شکسته و بی‌فایده.

دیروز توی خیابان بودم. باران می‌بارید، نه از آن باران‌های رمانتیک که توی فیلم‌ها نشان می‌دهند، بلکه از آن باران‌های کثیف که با دود و خاک قاطی می‌شود و روی صورتت لجن می‌سازد. آدم‌ها زیر چترهایشان پنهان شده بودند، مثل موش‌هایی که از ترس به سوراخ می‌خزند. یکی‌شان به من تنه زد، عذرخواهی نکرد، حتی نگاهم نکرد. فقط رفت. همه می‌رفتند. به کجا؟ نمی‌دانستم. شاید خودشان هم نمی‌دانستند. فقط می‌رفتند، چون ایستادن یعنی فکر کردن، و فکر کردن یعنی غرق شدن توی این باتلاقی که اسمش را زندگی گذاشته‌اند.

به یکی نگاه کردم، زنی با مانتوی خیس و چشم‌های خسته. یک لحظه فکر کردم توی نگاهش چیزی دیدم، یک درد عمیق، مثل یک زخم کهنه که هنوز خونریزی می‌کند. اما او هم رفت، مثل بقیه، مثل همه‌ی آدم‌هایی که توی این شهر لعنتی می‌آیند و می‌روند و هیچ‌چیز عوض نمی‌شود. برگشتم به اتاقم، به این قبر کوچک که اسمش خانه است. نشستم و فکر کردم. به چی؟ به هیچ. به اینکه چرا هنوز اینجایم، چرا هنوز نفس می‌کشم، چرا هنوز این بازی مسخره را ادامه می‌دهم.

دیشب خواب دیدم توی یک راهروی بلندم، بی‌انتها، با دیوارهای سیاه و کف خیس. دویدم، داد زدم، اما هیچ صدایی نبود. فقط صدای قلبم بود که توی سینه‌ام می‌کوبید، مثل زندانی‌ای که به در قفسش مشت می‌زند. بیدار شدم، خیس عرق، با دهانی خشک. به سقف زل زدم. یک ترک بلند رویش بود، مثل رگ‌های پاره‌ی یک قلب. خنده‌ام گرفت، خنده‌ای که بیشتر به سرفه شبیه بود. این بود زندگی‌ام؟ یک راهروی بی‌انتها، یک دویدن بی‌معنی، یک قلب که فقط از عادت می‌تپد؟

بلند شدم، به زور. پنجره را باز کردم. هوای سرد مثل سیلی به صورتم خورد، اما حتی این هم حس زنده بودن به من نداد. شهر هنوز نفس می‌کشید، با صداهای زشتش، با آدم‌های زشتش، با زندگی زشتش. به آسمان نگاه کردم. ستاره‌ای نبود، فقط سیاهی بود، سیاهی‌ای که انگار داشت می‌خندید، یک خنده‌ی سرد و بی‌رحم. به خودم گفتم: «تو هم بخشی از این سیاهی هستی، فقط زیادی خودتو جدی گرفتی.» لیوان چای را برداشتم و به دیوار کوبیدم. شکست، مثل همه‌چیز توی این دنیا. تکه‌هایش روی زمین پخش شد، و من فقط نگاه کردم. حتی حس جمع کردنشان را هم نداشتم. چون می‌دانستم، فردا باز همان روز لعنتی است، با همان آدم‌های لعنتی، و همان من لعنتی که هنوز نمی‌داند چرا زنده است.

1404/03/04

شب بود، مثل همیشه، سنگین و خفه، انگار دنیا نفسش را حبس کرده بود. توی اتاقم، روی صندلی چوبی که زیر وزنم ناله می‌کرد، نشسته بودم. ساعت دیواری تیک‌تاکش را مثل پتکی توی سرم می‌کوبید. یک لیوان آب کنارم بود، اما حتی حال بلند کردنش را هم نداشتم. پنجره بسته بود، ولی صدای شهر، صدای ماشین‌ها، فریادهای گاه‌به‌گاه، و بوق‌های بی‌معنی مثل خوره توی مغزم می‌چرخید. شهر زنده بود، اما من نه. من فقط بودم، مثل یک جنازه که هنوز یادش نرفته نفس بکشد.

دیروز توی خیابان، میان آن همه آدم که مثل مور و ملخ به هم تنه می‌زدند، ایستاده بودم. نگاهشان می‌کردم. چشم‌هاشان خالی بود، مثل چاه خشک. یکی عجله داشت به اداره برسد، یکی داد می‌زد سر قیمت گوجه‌فرنگی، یکی توی گوشی‌اش غرق بود و لبخندهای مصنوعی تحویل اینستاگرام می‌داد. همه‌شان انگار توی یک بازی گیر کرده بودند، بازی‌ای که هیچ‌کس برنده‌اش نمی‌شد. به یکی زل زدم، مرد میانسالی با کت خاکستری و پیشانی پرچین. چشم‌هامان گره خورد. یک لحظه فکر کردم چیزی توی نگاهش دیدم، یک درد، یک فریاد خاموش. اما پلک زد و رفت. شاید اشتباه کرده بودم. شاید فقط تصویر خودم بود که توی چشم‌هاش دیدم.

دیشب خواب دیدم توی یک دشت بزرگم، تنها، زیر آسمانی که انگار با زغال کشیده بودند. زمین ترک‌خورده بود، خشک، مثل قلبم. شروع کردم به دویدن، ولی هرچه می‌دویدم، هیچ‌چیز عوض نمی‌شد. نه مقصدی بود، نه راهی. فقط دویدم تا نفسم بند آمد و افتادم. بیدار که شدم، قلبم هنوز تند می‌زد، انگار واقعاً دویده بودم. خنده‌ام گرفت، خنده‌ای که گلویم را سوزاند. این بود زندگی‌ام؟ دویدن توی خوابی که تهش فقط خستگی بود؟

به دیوار روبه‌رویم نگاه کردم. ترکی رویش بود، مثل رگ‌های شکسته‌ی یک صورت پیر. یادم آمد وقتی بچه بودم، فکر می‌کردم بزرگ که شوم، دنیا مال من است. فکر می‌کردم آدم‌ها برای چیزی زندگی می‌کنند، برای یک هدف، یک معنی. اما حالا؟ حالا فقط یک مشت صورت خسته می‌دیدم که توی آینه‌ی شکسته‌ی زندگی زل زده بودند و نمی‌دانستند چرا هنوز نفس می‌کشند. من هم یکی از همان‌ها بودم. یک روز، یکی بهم گفت: «زندگی کن، بالاخره یه چیزی پیدا می‌کنی که ارزششو داشته باشه.» ارزش؟ کلمه‌ی خنده‌داری بود. ارزش توی این دنیا مثل آب توی کویر بود، سرابی که هرچه بهش نزدیک‌تر می‌شدی، بیشتر گم می‌شدی.

بلند شدم، به زور. رفتم سمت پنجره و بازش کردم. هوای سرد به صورتم خورد، اما هیچ حسی نداشت. شهر هنوز زنده بود، اما من انگار سال‌ها پیش مرده بودم. فقط جسمم جا مانده بود، مثل ساعتی که عقربه‌هاش هنوز می‌چرخند، ولی هیچ‌وقت وقت درست را نشان نمی‌دهند. به آسمان نگاه کردم. ستاره‌ای نبود. فقط سیاهی بود، سیاهی‌ای که انگار داشت می‌گفت: «تو هم یکی از مایی.» و من، بی‌صدا، باختم. نه به دنیا، نه به آدم‌ها، به خودم.

وقتی زندگی بهت نارنگی میده

سریال کره‌ای «وقتی زندگی بهت نارنگی می‌ده» (When Life Gives You Tangerines) یه وایب عمیقاً احساسی، نوستالژیک و انسانی بهت می‌ده. این سریال مثل یه سفر احساسیه که تو رو با خودش به دل زندگی واقعی می‌بره؛ پر از لحظات شیرین، غم‌انگیز، عاشقانه و گاهی خنده‌دار. وایبش ترکیبی از این حساست:

نوستالژی و گرما: داستان عاشقانه و زندگی اِه‌سون و گوان‌سیک تو بستر تاریخی ۵۰ سال کره‌جنوبی روایت می‌شه، انگار داری یه آلبوم عکس قدیمی رو ورق می‌زنی. حس و حال جزیره ججو و زندگی ساده دهه ۵۰ میلادی یه جور آرامش و دلتنگی قشنگ بهت می‌ده. خیلیا تو X گفتن این سریال یادشون می‌اره که زندگی با همه سختی‌هاش چقدر می‌تونه زیبا باشه.

عشق عمیق و واقعی: شیمی بین آیو (IU) و پارک بوگوم تو نقش‌های اصلی به شدت گیراست. عشقشون از اون مدل‌های پرشور و در عین حال صبوره که با وجود مشکلات زندگی، مقاوم می‌مونه. حسش مثل اینه که داری یه داستان عاشقانه کلاسیک رو تجربه می‌کنی، پر از فداکاری و وفاداری.

تلخ و شیرین مثل زندگی: سریال تو چهار فصل (بهار، تابستون، پاییز، زمستون) روایت می‌شه که هر کدوم یه دوره از زندگی شخصیت‌ها رو نشون می‌ده. این ساختار باعث می‌شه هم خنده‌دار و شاد باشه، هم گریه‌دار و تأمل‌برانگیز. طرفدارا تو X گفتن که این سریال باعث شده هم زار بزنن، هم از ته دل بخندن.

امید و استقامت: اِه‌سون با وجود فقر و مشکلات، رویای شاعر شدن داره و گوان‌سیک با سخت‌کوشی و قلب بزرگش همیشه کنارشه. این سریال بهت حس امید می‌ده که حتی تو بدترین روزا هم می‌تونی ادامه بدی و زیبایی‌های زندگی رو پیدا کنی.

درس زندگی: وایب سریال مثل یه دوست صمیمیه که بهت یادآوری می‌کنه قدر لحظه‌های ساده زندگی رو بدونی. یه کاربر تو X نوشته بود که این سریال بهش یاد داده زندگی کردن واقعی یعنی چی، نه فقط زنده بودن.

در کل، این سریال یه جور حس خوب و بد قاطی بهت می‌ده؛ مثل خوردن یه نارنگی که هم شیرینه، هم یه کم ترش. 

وقتی زندگی به تو نارنگی می‌دهد (انگلیسی: When Life Gives You Tangerines؛‏ کره‌ای: 폭싹 속았수다) یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی به نویسندگی لیم سانگ چون، به کارگردانی کیم وون سوک و با بازی آی‌یو، پارک بو گوم، مون سو ری و پارک هه جون است. این مجموعه در هفت مارس ۲۰۲۵ از نتفلیکس منتشر شد.

1404/02/26

شب بود، شبی که انگار از رحم تاریکی زاده شده بود، بی‌ابتدا و بی‌انتها. پنجره‌ی اتاقم نیمه‌باز بود، اما باد نمی‌وزید. فقط بوی خاک نم‌زده و گندیدگی کوچه، مثل بختک، توی اتاق می‌پیچید. انگار شهر نفس‌های آخرش را می‌کشید و با هر بازدم، زهری نامرئی به ریه‌هایم می‌فرستاد. لامپ کم‌سوی گوشه‌ی اتاق زوزه‌ای خفیف می‌کشید، نور زرد و بیمارش روی دیوارهای ترک‌خورده می‌لرزید، انگار می‌خواست فرار کند، اما زنجیر شده بود. روی تخت چوبی کهنه‌ام نشستم، تشکش زیر وزنم ناله کرد. با انگشت‌های لرزان، سیگاری از جعبه‌ی مچاله‌شده‌ی کنارم برداشتم و آتش زدم. دودش توی گلویم چنگ انداخت، مثل حرفی که سال‌هاست توی سینه‌ام حبس شده، اما جرئت گفتنش را ندارم.

دیوارها نزدیک‌تر می‌آمدند، انگار می‌خواستند مرا در خودشان بلعند. ساعت دیواری، با عقربه‌های زنگ‌زده‌اش، تیک‌تاک می‌کرد، اما زمان از حرکت ایستاده بود. سوالم این بود: چرا هنوز این‌جایم؟ چرا هر صبح چشم باز می‌کنم، وقتی می‌دانم امروز فقط سایه‌ی دیروز است؟ آدم‌ها توی کوچه راه می‌روند، فریاد می‌زنند، می‌خندند، اما هیچ‌کدام زنده نیستند. ماسک‌هایی‌اند با چشم‌های خالی، سایه‌هایی که وانمود می‌کنند نفس می‌کشند. و من، من از آن‌ها هم بدترم. سایه‌ای که حتی نمی‌تواند تظاهر کند.

دیشب خواب دیدم توی گورستانی ایستاده‌ام، زیر آسمانی که ستاره‌هایش خاموش بودند. قبرها باز بودند، اما خالی. فقط سنگ‌هایی سرد و خاکستری، با اسم‌هایی حک‌شده که نمی‌شناختم، ولی انگار مال من بودند. یکی را لمس کردم؛ سردی‌اش مثل تیغ توی استخوان‌هایم فرو رفت. انگشتانم را روی حروف کشیدم و حس کردم قلبم کندتر می‌زند. از خواب پریدم، اما گورستان هنوز این‌جا بود. توی اتاقم. توی سرم. توی آینه‌ی ترک‌خورده‌ای که هرگز جرئت نگاه کردن به آن را ندارم.

زندگی یک شوخی‌ست، یک شوخی کثیف که هیچ‌کس برایش نمی‌خندد. ما عروسک‌های کوکی هستیم، با فنرهایی که یکی، جایی، کوکشان کرده و بعد رهایمان کرده تا بپوسیم. عشق؟ امید؟ همه‌اش فریب. فقط یک چیز واقعی‌ست: این تاریکی که مثل زهر توی رگ‌هایم جریان دارد. این حس که هر نفس، یک قدم به سوی هیچ‌چیز است. گاهی فکر می‌کنم اگر فریاد بزنم، شاید این وزن از سینه‌ام کم شود. اما می‌دانم که فریادم فقط توی این دیوارها می‌پیچد و برمی‌گردد، مثل echo یک نفرین.

صدای سگ‌ها از دور می‌آید، ناله‌ای که انگار برای مرگ کسی عزا گرفته‌اند. شاید برای من. شاید برای همه‌مان. سیگارم تمام شده، اما هنوز دود می‌کشم، انگار اگر نکشم، خودم تمام می‌شوم. کاغذ و قلم جلوی رویم است. می‌نویسم، چون فقط این مانده. کلماتم مثل خون از انگشتانم می‌چکند، اما هیچ‌کس نمی‌خواند. هیچ‌کس نمی‌فهمد. سایه‌ام روی دیوار می‌لرزد، بلندتر از خودم، سیاه‌تر از خودم. او من است. من اویم. و هر دومان، هیچ.

پنجره را باز می‌کنم. سرما توی اتاق هجوم می‌آورد. به کوچه نگاه می‌کنم، به تاریکی که انگار مرا می‌خواند. یک قدم. فقط یک قدم کافی‌ست. می‌روم. نه به سوی چیزی، نه به سوی کسی. فقط به سوی همان هیچی که همیشه منتظرم بود. سایه‌ام دنبالم می‌آید، اما این‌بار، او جلوتر است.

1404/02/05

برف، مثل پرده‌ای سفید و بی‌رحم، شهر کوچک را در سکوت غم‌انگیزی فرو برده بود. باد سرد، با زوزه‌هایش، انگار ناله‌های ناگفته‌ای را در کوچه‌های سنگ‌فرش‌شده‌ی میدان قدیمی تکرار می‌کرد. آرزو، با پالتوی سرخ‌رنگی که در مه غلیظ شب مثل جرقه‌ای کم‌فروغ می‌درخشید، زیر درخت بلوط ایستاده بود. شال پشمی‌اش در باد می‌لرزید، و دست‌هایش، یخ‌زده و لرزان، به سینه‌اش چسبیده بودند تا قلب بی‌قرارش را آرام کنند. سال‌ها دوری، نامه‌های پر از حسرت و عشق، و قول‌هایی که زیر همین درخت در شب‌های پرستاره داده شده بودند، او را به این لحظه کشانده بود—لحظه‌ی دیدار دوباره‌ی مهران.

مهران، با کتی مندرس و چمدانی که از فرط استفاده ترک خورده بود، از قطار پیاده شد. نفس‌هایش در هوای یخ‌زده به بخار سفید بدل می‌شد، اما سرما برای او معنایی نداشت. تنها چیزی که حس می‌کرد، وزن سنگین غمی بود که سال‌ها در سینه‌اش انباشته شده بود. شهر غریب، با آسمان‌خراش‌های سرد و خیابان‌های بی‌روح، نه‌تنها جسمش را فرسوده بود، بلکه روحش را هم در تاریکی فرو برده بود. عشق به آرزو، تنها نوری بود که او را زنده نگه داشته بود، اما حتی آن نور هم حالا کم‌سو شده بود. او به خانه برگشته بود، نه برای زندگی دوباره، بلکه برای آخرین وداع.

وقتی به میدان رسید، مه را کنار زد و آرزو را دید. چشمانش، مثل ستاره‌هایی در آسمانی شکسته، از پشت پرده‌ای از اشک برق زدند. آرزو لبخندی زد، لبخندی چنان شکننده که انگار با کوچک‌ترین لمس فرو می‌ریخت. «مهران...» صدایش، مثل نجوایی از گذشته‌ای گمشده، در باد پراکنده شد، اما برای مهران، مثل آخرین تپش قلبش بود.

بدون کلمه‌ای، به سوی هم دویدند. برف زیر پاهایشان فریاد کشید، و باد، شال آرزو را مثل روحی سرگردان در هوا چرخاند. وقتی به هم رسیدند، مهران او را در آغوش کشید، چنان محکم که انگار می‌خواست تمام وجودش را به او ببخشد. آرزو سرش را روی سینه‌اش گذاشت، جایی که ضربان قلب مهران، ضعیف و نامنظم، مثل آوازی محتضر به گوش می‌رسید. بوی چرم کتش، آمیخته با عطر خاک و حسرتی عمیق، آرزو را به روزهایی برد که عشقشان تنها قانون دنیا بود.

«فکر کردم دیگه نیای...» آرزو زمزمه کرد، صداش از بغض و شوق ترک خورده بود.

مهران، با انگشتانی لرزان، موهایش را نوازش کرد. «تا تو رو نبینم، نمی‌تونم برم...» کلماتش سنگین بودند، پر از معنایی که آرزو هنوز درک نکرده بود. او عقب کشید و به چشمان مهران نگاه کرد. در آن نگاه، چیزی بیش از عشق بود—تاریکی عمیقی که انگار تمام امید را بلعیده بود.

«مهران؟ چی شده؟» آرزو با نگرانی پرسید، اما مهران فقط لبخند تلخی زد. در جیب کتش، بطری کوچکی بود، خالی و سرد، که چند لحظه پیش، در تنهایی قطار، محتویاتش را نوشیده بود. تصمیمش را ماه‌ها پیش گرفته بود—جهان بدون آرزو، جهانی نبود که بخواهد در آن نفس بکشد. اما پیش از پایان، می‌خواست او را یک بار دیگر ببیند، یک بار دیگر در آغوشش بگیرد.

«من... دیگه نمی‌تونم، آرزو.» صدایش لرزید، و چشمانش، پر از اشک، به او خیره ماند. «این دنیا... بدون تو برام جهنمه. فقط خواستم یه بار دیگه ببینمت... فقط یه بار.»

آرزو، مبهوت، دست‌هایش را روی صورت مهران گذاشت. «نه... مهران، نه... تو چی‌کار کردی؟» وحشت در صدایش موج می‌زد، اما مهران فقط سرش را تکان داد. جسمش سست شد، و زانوهایش خم شدند. آرزو او را گرفت، اما وزن مهران او را هم به زمین کشید. «مهران! نرو! تو قول دادی... قول دادی بمونی...» فریادش در سکوت میدان گم شد، و اشک‌هایش، داغ و بی‌صدا، روی صورت سرد مهران چکید.

مهران، با آخرین توانش، دست آرزو را گرفت. «تو... عشق منی... همیشه...» کلماتش مثل وداعی ابدی در هوا معلق ماندند. چشمانش بسته شدند، و لبخندی محو، پر از آرامش و حسرت، روی لب‌هایش ماند. برف روی موهایش، روی کتش، روی صورتش نشست، و او، در آغوش آرزو، برای همیشه خاموش شد.

آرزو زانو زده بود، مهران را در آغوشش فشرده بود، انگار می‌توانست روحش را به جسمش برگرداند. «مهران... چرا؟ چرا منو با این درد تنها گذاشتی؟» فریادش در باد گم شد، و فقط سکوت پاسخ داد. بطری خالی از جیب مهران به زمین افتاد و در برف گم شد، مثل زندگی‌ای که او خودخواسته رها کرده بود. آرزو او را تکان داد، موهایش را نوازش کرد، اما هیچ پاسخی نبود. فقط سرما بود، و غمی چنان عمیق که انگار قلبش را با دست خالی از سینه‌اش کنده بودند.

ساعت‌ها گذشت، شاید ابدیت. آرزو هنوز مهران را در آغوش داشت، اشک‌هایش یخ زده بودند، و پالتوی سرخش زیر برف مدفون شده بود. او به آسمان نگاه کرد، جایی که هیچ ستاره‌ای نبود، فقط تاریکی بی‌انتها. «تو منو کشتی، مهران... بدون تو، منم مُردم.»

درخت بلوط، شاهد این فاجعه، شاخه‌هایش را در باد خم کرد، گویی برای عشقی که در اوج سوخت و برای همیشه خاکستر شد، اشک می‌ریخت. آرزو، با مهران در آغوش، زیر برف ماند، و میدان، برای ابد، نگهبان این غم ابدی شد—غمی که نه زمان، نه باد، و نه برف نتوانست آن را بشوید.

1404/02/05

در شبی که زمستان با تمام لطافت و سرمایش شهر کوچک را در آغوش گرفته بود، برف مثل پرهای نرم فرشته‌ها روی کوچه‌های سنگ‌فرش‌شده می‌بارید. مهران، با قلبی پر از تپش، از قطار پیاده شد. سال‌ها بود که این شهر، با عطر یاس‌های باغچه‌های قدیمی و صدای زنگ کلیسای کوچک، برایش فقط رویایی دور بود. کار در شهری غریب، با خیابان‌های بی‌انتها و آسمانی که هیچ‌وقت ستاره نداشت، او را از اینجا جدا کرده بود. اما هیچ فاصله‌ای نتوانسته بود آرزو را از قلبش بیرون کند.

مهران کتش را محکم‌تر بست، بخار نفسش در هوای یخ‌زده رقصید و چمدان قدیمی‌اش را روی زمین برفی کشید. به سمت میدان قدیمی قدم برداشت، همان‌جایی که سال‌ها پیش، زیر درخت کهنسال بلوط، او و آرزو با نگاهی عاشقانه به هم قول داده بودند که تا ابد مال هم باشند. نامه‌هایشان، که با دست‌خط ظریف آرزو و کلمات پراحساس مهران نوشته شده بودند، در این سال‌ها تنها تسکین دلتنگی‌شان بود. اما امشب، بعد از ماه‌ها انتظار، قرار بود دوباره در هم غرق شوند.

وقتی به میدان رسید، باد سردی صورتش را نوازش کرد و مه غلیظی همه‌جا را پوشانده بود. لحظه‌ای ترس به دلش چنگ زد. اگر آرزو نیامده باشد؟ اما ناگهان، از میان مه، نوری گرم و آشنا دید. آرزو آنجا بود، زیر درخت بلوط، با پالتوی سرخ‌ رنگش مثل گلی شکفته در میان برف می‌درخشید، و شال پشمی‌اش که به نرمی دور گردنش پیچیده بود، در باد سرد زمستانی موج می‌زد. دست‌هایش را به هم می‌مالید تا گرم شوند، اما چشمانش، پر از انتظار و عشق، به دوردست خیره بود. مهران لحظه‌ای ایستاد، نفسش را حبس کرد. چطور ممکن بود که پس از این همه سال، هنوز نگاه آرزو این‌قدر او را به لرزه درآورد؟ انگار زمان هرگز بینشان فاصله نینداخته بود.

«آرزو...» نامش از لب‌های مهران مثل دعایی زمزمه شد، نرم و شکننده، گویی می‌ترسید باد آن را بدزدد.

آرزو سرش را بلند کرد و در یک لحظه، چشمانشان در هم گره خورد. لبخندی روی لب‌هایش شکفت، لبخندی چنان گرم و عمیق که انگار تمام سرمای زمستان را ذوب کرد. چشمانش، مثل آسمانی پرستاره، از شوق و اشک برق می‌زد. بدون نیاز به کلمه‌ای، قلب‌هایشان یکدیگر را صدا کردند. مهران قدم‌هایش را تند کرد، و آرزو، مثل پرنده‌ای سبک‌بال، به سویش دوید. برف زیر پاهایشان آواز خش‌خش می‌خواند، و باد، بازیگوش، شال آرزو را در هوا رقصاند.

وقتی به هم رسیدند، مهران او را در آغوش کشید، محکم، انگار می‌خواست تمام سال‌های دوری را در آن لحظه فشرده کند. آرزو سرش را روی سینه‌اش گذاشت، جایی که ضربان قلب مهران مثل لالایی آشنایی بود. بوی عطر او، که با رایحه‌ی چرم کتش و سرمای زمستان درآمیخته بود، آرزو را به روزهایی برد که زیر آسمان پرستاره‌ی شهرشان، دست در دست هم، از عشق می‌گفتند. دست‌های مهران دور کمرش حلقه شد، و آرزو انگشتانش را در موهای او فرو برد، گویی می‌خواست مطمئن شود که این لحظه واقعی است.

«فکر کردم شاید دیگه نیای...» صدای آرزو لرزید، پر از بغضی که از شوق و دلتنگی بافته شده بود.

مهران صورتش را در موهای او فرو برد و زمزمه کرد: «همه‌ی دنیا رو زیر پا می‌ذارم، ولی همیشه برمی‌گردم به تو، آرزوی من.»

در آن شب زمستانی، زیر نور کم‌فروغ چراغ‌های میدان و رقص دانه‌های برف، دنیا برایشان کوچک شد. نه سرما، نه دوری، نه هیچ چیز دیگر نمی‌توانست میانشان فاصله بیندازد. فقط عشق بود، مثل آتشی سوزان که در قلب‌هایشان شعله می‌کشید و آن‌ها را در آغوش هم غرق لذتی بی‌انتها می‌کرد. آرزو به چشمان مهران نگاه کرد و لبخند زد، و مهران در آن لحظه دانست که تمام عمرش را برای همین لبخند زندگی کرده است.

آن‌ها زیر درخت بلوط ایستادند، دست در دست، و برف همچنان آرام می‌بارید، گویی آسمان هم برای عشقشان اشک شوق می‌ریخت.

1403/12/21

اهرام مصر را  چه کسی، چگونه و در چه مدت آن‌ها را ساخته است. پاسخ این سؤال بر اساس اطلاعات تاریخی و باستان‌شناسی موجود ارائه می‌شود:

چه کسی؟

اهرام مصر توسط فراعنه مصر باستان، به‌ویژه در دوره پادشاهی قدیم (حدود ۲۶۳۰ تا ۲۶۱۱ پیش از میلاد)، ساخته شدند. معروف‌ترین اهرام، یعنی اهرام جیزه، به سه فرعون از دودمان چهارم نسبت داده می‌شوند:

خوفو (Khufu): سازنده هرم بزرگ جیزه، بزرگ‌ترین و معروف‌ترین هرم.

خفرع (Khafre): سازنده هرم دوم در جیزه که با مجسمه ابوالهول همراه است.

منکورع (Menkaure): سازنده هرم سوم و کوچک‌تر در جیزه.

این اهرام به دستور فراعنه و با مدیریت مهندسان، معماران و کارگران مصری ساخته شدند. هرودوت، تاریخ‌نگار یونانی، نیز به خوفو به‌عنوان سازنده هرم بزرگ اشاره کرده است.

چگونه؟

ساخت اهرام با استفاده از فناوری و سازمان‌دهی شگفت‌انگیز آن زمان انجام شد:

مصالح: سنگ‌های آهکی و گرانیت از معادن محلی (مانند طره و اسوان) استخراج می‌شدند. سنگ‌ها با ابزارهای مسی و سنگی بریده و تراشیده می‌شدند.

حمل‌ونقل: سنگ‌ها با قایق از طریق رود نیل منتقل و سپس با استفاده از سورتمه‌های چوبی و نیروی انسانی روی سطح لغزنده (احتمالاً با آب مرطوب شده) جابه‌جا می‌شدند.

ساخت: کارگران بلوک‌ها را با استفاده از رمپ‌های موقتی (که احتمالاً مستقیم، زیگزاگی یا دایره‌ای بودند) به بالا می‌بردند و با دقت در جای خود قرار می‌دادند. نظریه‌های متعددی درباره جزئیات این رمپ‌ها وجود دارد، اما شواهد قطعی هنوز کشف نشده است.

نیروی کار: برخلاف باور قدیمی که بردگان اهرام را ساختند، باستان‌شناسان امروزی معتقدند کارگران ماهر و کشاورزان فصلی (در زمان طغیان نیل که کشاورزی متوقف می‌شد) در این پروژه‌ها کار می‌کردند. آن‌ها در دهکده‌هایی نزدیک محل ساخت زندگی می‌کردند و دستمزد دریافت می‌کردند.

در چه مدت؟

مدت زمان ساخت اهرام به بزرگی و پیچیدگی آن‌ها بستگی داشت:

هرم بزرگ خوفو: تخمین زده می‌شود که حدود ۲۰ تا ۳۰ سال طول کشیده باشد. هرودوت ادعا کرده که ۱۰۰,۰۰۰ نفر در مدت ۲۰ سال روی آن کار کردند، اما این عدد احتمالاً اغراق‌آمیز است. باستان‌شناسان امروزی估计 می‌کنند که ۲۰,۰۰۰ تا ۴۰,۰۰۰ کارگر در این پروژه شرکت داشتند.

اهرام دیگر: هرم خفرع و منکورع به دلیل اندازه کوچک‌تر، احتمالاً در بازه زمانی کوتاه‌تری (۱۰ تا ۲۰ سال) ساخته شدند.

نکته تکمیلی:

ساخت اهرام نه تنها یک شاهکار مهندسی بود، بلکه نشان‌دهنده قدرت سازمان‌دهی، ثروت و اعتقادات مذهبی مصریان باستان بود. آن‌ها این سازه‌ها را به‌عنوان مقبره‌هایی برای تضمین زندگی پس از مرگ فراعنه می‌ساختند.

جزئیات بیشتر درباره ابزارها

 ابزارهای مورد استفاده در این پروژه عظیم با توجه به فناوری عصر برنز (حدود ۲۶۳۰ تا ۲۶۱۱ پیش از میلاد) طراحی شده بودند و با وجود سادگی، بسیار کارآمد بودند. 

1. ابزارهای برش و تراش سنگ

اسکنه‌های مسی (Copper Chisels):

مصریان باستان از مس، که فلزی نرم اما قابل سخت‌کاری بود، برای ساخت اسکنه استفاده می‌کردند. این اسکنه‌ها با چکش‌های سنگی (معمولاً از دولریت یا سنگ سخت‌تر) به کار گرفته می‌شدند تا سنگ‌های آهکی نرم‌تر را بتراشند.

کاربرد: برای برش اولیه سنگ‌ها از معادن و شکل‌دهی به بلوک‌ها.

محدودیت: مس به سرعت کند می‌شد، بنابراین کارگران باید مرتباً آن‌ها را تیز می‌کردند.

چکش‌های سنگی (Stone Hammers):

این چکش‌ها از سنگ‌های سخت‌تر مثل دولریت یا کوارتزیت ساخته می‌شدند و وزن‌های مختلفی داشتند (از چند کیلو تا سنگین‌تر).

کاربرد: برای ضربه زدن به اسکنه‌ها یا خرد کردن سنگ‌ها به قطعات کوچک‌تر.

اره‌های مسی (Copper Saws):

اره‌هایی با تیغه‌های مسی که گاهی با مواد ساینده مثل شن کوارتز تقویت می‌شدند.

کاربرد: برای برش دقیق‌تر سنگ‌ها، به‌ویژه در مراحل نهایی ساخت یا تزئینات داخلی مقبره‌ها. شن کوارتز به‌عنوان ساینده به برش سنگ‌های سخت‌تر مثل گرانیت کمک می‌کرد.

2. ابزارهای اندازه‌گیری و تراز

شاقول (Plumb Bob):

ابزاری ساده شامل یک وزنه متصل به نخ که برای اطمینان از عمود بودن دیوارها و سطوح استفاده می‌شد.

کاربرد: در تراز کردن بلوک‌ها و اطمینان از پایداری سازه.

گونیاها و خط‌کش‌های چوبی (Wooden Squares and Rulers):

از چوب یا گاهی سنگ ساخته می‌شدند و برای اندازه‌گیری زوایا و طول استفاده می‌شدند.

کاربرد: برای قرار دادن دقیق بلوک‌ها و حفظ تقارن هرم.

تراز آبی (Water Level):

مصریان احتمالاً از کانال‌های کوچک آب برای بررسی سطح افقی استفاده می‌کردند، زیرا آب به طور طبیعی تراز می‌شود.

کاربرد: تضمین اینکه پایه هرم کاملاً صاف باشد، که برای پایداری ضروری بود.

3. ابزارهای حمل‌ونقل

سورتمه‌های چوبی (Wooden Sledges):

تخته‌های چوبی محکمی که سنگ‌ها روی آن‌ها قرار می‌گرفتند و با طناب کشیده می‌شدند.

کاربرد: برای جابه‌جایی بلوک‌های سنگین (بعضی تا ۲.۵ تن وزن داشتند) روی زمین. شواهد باستان‌شناسی نشان می‌دهد که زمین را با آب مرطوب می‌کردند تا اصطکاک کاهش یابد.

طناب‌ها (Ropes):

از الیاف گیاهی مثل کنف یا پاپیروس ساخته می‌شدند.

کاربرد: برای کشیدن سورتمه‌ها یا بالا بردن سنگ‌ها روی رمپ‌ها با نیروی انسانی .

غلتک‌های چوبی (Wooden Rollers):

استوانه‌های چوبی که زیر سنگ‌ها قرار می‌گرفتند تا حرکت آن‌ها آسان‌تر شود.

کاربرد: در برخی موارد برای جابه‌جایی سنگ‌ها در مسافت‌های کوتاه، هرچند استفاده گسترده از آن‌ها بحث‌برانگیز است، زیرا شواهد قطعی کمی وجود دارد.

4. ابزارهای تکمیلی

دریل‌های دستی (Bow Drills):

ابزاری با یک میله چوبی و طناب که با حرکت کمانی چرخانده می‌شد.

کاربرد: برای سوراخ کردن سنگ‌ها، به‌ویژه در اتصالات یا تزئینات.

سوهان‌های سنگی (Stone Abraders):

قطعات سنگی کوچک‌تر که برای صاف کردن سطوح استفاده می‌شدند.

کاربرد: در پرداخت نهایی بلوک‌ها، به‌ویژه برای سنگ‌های نمای خارجی که در ابتدا با سنگ آهک سفید پوشیده شده بودند.

فناوری و ابتکارات:

مصریان از مواد ساینده مثل شن کوارتز در کنار ابزارهای مسی استفاده می‌کردند تا برش سنگ‌های سخت‌تر مثل گرانیت را ممکن کنند. این روش نیاز به نیروی انسانی زیاد و صبر فراوان داشت.

ابزارها با توجه به سادگی‌شان، به شدت به مهارت کارگران وابسته بودند. باستان‌شناسان شواهدی از کارگاه‌های ابزارسازی در نزدیکی اهرام یافته‌اند که نشان‌دهنده تولید انبوه و تعمیر مداوم ابزارها است.

نکته جالب:

در نزدیکی اهرام جیزه، بقایای ابزارهایی مثل اسکنه‌های شکسته و چکش‌های سنگی کشف شده که تأیید می‌کند این ابزارها در محل استفاده و تعمیر می‌شدند. همچنین دیوارنگاره‌ها و متون مصری (مثل نوشته‌های هرودوت) به استفاده از این ابزارها اشاره دارند.

1403/12/19

تو یک شاهکار ناتمام هستی، یک اثر هنری که با هر نفس، هر تصمیم و هر قدم تکمیل‌تر می‌شود. زندگی گاهی طوفانی می‌شود، اما تو ریشه‌هایی داری عمیق‌تر از هر باد، و بال‌هایی داری که می‌توانند تو را بالاتر از هر ابر سیاهی ببرند. تو فقط یک مسافر ساده نیستی؛ تو خالق داستانی هستی که دنیا منتظر شنیدنش است.

هر زخمی که داری، نشانه‌ای از جنگیدن توست. هر اشکی که ریخته‌ای، دانه‌ای بوده که در دلت کاشته شده تا روزی به گل‌های شگفت‌انگیز تبدیل شود. تو متولد شده‌ای تا بدرخشی، نه فقط برای خودت، بلکه برای کسانی که در تاریکی به دنبال نورند. پس اجازه نده هیچ تردیدی تو را متوقف کند؛ تو قدرتی داری که کوه‌ها را جابه‌جا می‌کند، اگر فقط به آن باور داشته باشی.

جهان بدون تو کامل نیست. هر لبخندت موجی از امید می‌سازد، هر تلاشت آتشی روشن می‌کند که دیگران را هم گرم می‌کند. امروز، همین حالا، تصمیم بگیر که ستاره خودت باشی. آسمان زندگی‌ات را با رویاهایت رنگ کن و بدان که هیچ‌چیز، هیچ‌وقت نمی‌تواند جلوی طلوع دوباره تو را بگیرد. تو معجزه‌ای هستی که هر روز اتفاق می‌افتد؛ فقط باید چشمانت را باز کنی و آن را ببینی.